ایرلاین
Iran Air 
ایران

 

 

معرفی ایرلاین
هواپیمائی ایران- هواپیمائی جمهوری اسلامی ایران هواپیمایی دارای پرچم ایران می باشد که به 80 مقصد خدمات رسانی می کند. ناوگان باربری ایران ایر، Iran Air Cargo است که 20 پرواز زمانبندی شده و 5 پرواز چارتر دارد. پایگاه اصلی آن در فرودگاه بین المللی امام خمینی تهران برای پروازهای بین المللی و فرودگاه مهرآباد تهران برای پروازهای داخلی می باشد. دفتر مرکزی آن در فرودگاه مهرآباد تهران می باشد. ایران ایر، که با نام هما معروف می باشد، از دو منبع استخراج می شود: حروف آن از نام فارسی پیش از انقلاب ایران ایر و همچنین از هواپیمایی ملی ایران گرفته شده است؛ هما همچنین، نشان دهنده شیری است که از افسانه پرشین گرفته شده است. Douglas DC-3 بارکشی هواپیمائی ایران در سال 1954 در سال 1946، گروهی از تاجرین ایرانی، اولین هواپیمای ایرانی با نام ایران ایروی را تاسیس کردند. پرواز ها، مسافرین منطقه ای و داخلی را پوشش داده و هفته ای یکبار هم به اروپا پروازداشت. ناوگان شامل Douglas DC-3s می شد که توسط Douglas DC-4 و بعدها توسط Vickers Viscount تکمیل شد. در سال 1954، هواپیمایی خصوصی خدمات هوایی پرشین، تاسیس شد که ابتدا فقط خدمات باری ارائه می کرد، بدنبال آن بین تهران و دیگر شهرهای اصلی ایران، خدمات مسافرین را نیز ارائه می کرد. در سال 1960، PAS با استفاده از هواپیمای Douglas DC-7C به چندین مقصد اروپایی از جمله ژنو، پاریس، بروکسل و لندن خدمات رسانی کرد. هواپیمایی DC-6B کشور ایران در فرودگاه اراک، 1964 در 24 فوریه 1962، هواپیمایی ایران و PAS با هم ادغام شدند تا شرکت هواپیمایی ملی ایران را با نام ایران ایر تشکیل دهند. این کار، اقدام بخش دولتی بود که دارایی و تعهدات دو حمل و نقل هوایی قبل را با هم ادغام ساخت. در میان هواپیماهای استفاده شده، موارد زیر دیده می شوند: Avro York, Douglas DC-3, Douglas DC-6 و Vickers Viscount. ناوگان هوایی در سال 1964 به عضویت یاتا در آمد. ایران ایروی، در می 1944 تاسیس شد و اولین پرواز مسافربری خود را بعد از جنگ جهانی دوم از تهران به شهر مقدس مشهد انجام داد. در دوره ی 17 ساله، از 1945 تا 1962، هواپیمایی به ناوگان حمل داخلی همراه با تعدادی پرواز خارجی در هر هفته، تبدیل شد. هیئت وزراء، پیشنهادی برای تاسیس هواپیمایی کشوری در 10 فوریه 1961 تصویب کردند. بدنبال این تصمیم، در 24 فوریه 1961، ایران ایروی و پارس ایروی، هواپیمایی خصوصی که در سال 1954 تاسیس شده بود با هم ادغام شدند تا هواپیمایی ایران ایر را با استفاده از نماد پرنده هما تشکیل دهد. گسترش هواپیمای بوئینگ 707–320 در فرودگاه فرانکفورت در سال 1970 در سال 1965،‌ایران ایر اولین هواپیمای جت Boeing 707 و Boeing 727-100و بدنبال آن Boeing 737–200 را در سال 1971 تحویل گرفت که Boeing 727-200 را در سال 1974 و سه نمونه از بوئینگ 747s (747-100, −200 و SP) را بین سالهای 1979- 1978 تحویل گرفت. تا اواسط 1970، ایران ایر به شهرهایی در اروپا بدون توقف و با یک توقف خدمات رسانی می کرد (بیش از 30پروازدر هفته به لندن وجود داشت). در 8 اکتبر 1972، ایران ایر سفارشی به شرکت هواپیمای بریتانیا برای کنکورد سوپرسونیک جت همراه با یک اختیار ارائه کرد. یکی از آنها در چندین پرواز از تهران به جزیره کیش اجاره شد اما هرگز در طرح ایران ایر ظاهر نشد. این سفارشات در آوریل 1980 و با انقلاب ایران کنسل شدو در نتیجه آن، آخرین سفارش کشور نیز توسط ایران ایر کنسل شد. در 29 می 1971، مسیر تهران به نیویورک افتتاح شد، که با توقف بوئینگ 707s در فرودگاه هیتروی لندن شروع شد. کمی بعد از آن، مسیر پرواز به مسیری بدون توقف و با استفاده از بوئینگ 747SPs تغییر یافت و ایران ایر را دومین ناوگان حمل و نقلی خاورمیانه ساخت (بعد از El Al) که خدمات بدون توقف تا نیویورک را انجام می داد. با این پرواز، ایران ایر رکورد جدید جهانی از نظر زمان و فاصله به خاطر عدم توقف ثبت کرد، که پروازی با مسیر طولانی محسوب می شد (12 ساعت و 15 دقیقه، 9867 کیلومتر-6131 مایل-5328nm) . در سال 1978، ایران ایر، شش هواپیمای Airbus A300B2 را برای استفاده در مسیرهای شلوغ منطقه ای و داخلی خریداری کرد. تا پایان سال، ایران ایر به 31 مقصد بین المللی از نیویورک گرفته تا پکن و توکیو خدمات رسانی می کرد. طرح هایی برای ارائه خدمات مستقیم به لس آنجلس و سیدنی ارائه شد که برای این طرح ها، هواپیمای Boeing 747SP بسیار مناسب بود. این کار باعث شده بود تا ایران ایر از تهران بعنوان نقطه میانی بین شرق و غرب استفاده کند که به خاطر موقعیت جغرافیایی این شهر بود. چنین طرحی هرگز تحقق نیافت. تا اواخر 1970، ایران ایر سریعترین هواپیمایی از نظر رشد در سطح جهان بوده و یکی از سودمندترین شرکتها محسوب می شد. تا 1976، ایران ایر‌، ‌بعنوان امن ترین پرواز بعد از کوانتاس دوم محسوب می شد و به مدت ده سال بدون سانحه اعلام شده بود. اگرچه هر دو خطوط بدون سانحه بوند، اما ایران ایر به خاطر ساعات پروازی کمتر در مقایسه با کوانتاس، دوم بود. قبل از این طبقه بندی، زمانیکه Douglas DC-3 به هنگام زمین نشستن دچار سانحه شد، یک سانحه مرگبار در 25 دسامبر 1952 روی داد که در آن 27 نفر از 29 مسافر فوت شدند. بعد از انقلاب ایران با انقلاب ایران در فوریه 1979، ایران ایر شروع به سازماندهی مجدد عملیات های بین المللی خود کرده و خدمات رسانی به چندین مقصد خارجی را قطع کرد. تهران بعنوان تنها دروازه ورود به ایران تعیین شد،‌در حالیکه شیراز را می توان بعنوان یک جایگزین دانست، یعنی در شرایط عملیاتی. تمام دیگر شهرهای ایران موقعیت بین المللی خود را از دست دادند. با این حال، در سالهای اخیر، بسیاری از فرودگاه های اصلی شهری، وضعیت بین المللی خود را مجددا کسب کرده اند. این پروازهای بین المللی مستقیم با استفاده از فرودگاه هایی در شهرهای اصلی ایران، به کشورهای منطقه خدمات رسانی می کنند. حرکت آخر از نیویورک در 7 نوامبر 1979 بود. آخرین پرواز زمانبندی شده از تهران به نیویورک در 8 نوامبر 1979 بود که در آخرین لحظه به مونترال تغییر مسیر داد و این اتفاق نیز از طرف دولت آمریکا و بدنبال اشغال سفارتخانه آمریکا توسط دانشجویان انقلابی در تهران روی داد. در نتیجه، Boeing 747SPs در مسیرهای آسیا و اروپا استفاده شدند. بعد از شروع جنگ ایران- عراق در سپتامبر 1980، عملیات بین المللی و داخلی ایران ایر دچار کنسل و بی نظمی شد که همسو با موقعیت جنگ بود. این وضعیت تا اگوست 1988 ادامه داشت، یعنی زمانیکه توافق آتش بس روی داد. درست از زمان شروع جنگ ایران عراق، ابادان، دروازه منطقه تولیدی نفت در ایران، تمام ارتباط های پروازی خود را از دست داد که به خاطر بسته شدن این فرودگاه می بود. در سال 1981، نام رسمی هواپیمایی ایران به هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران تغییر یافت. ایران ایر، 1.7 میلیون مسافر را در آن سال حمل کرد. در سا ل1990، اولین جت از شش جتFokker 100 به ناوگان اضافه شد و پنج هواپیمای دیگر نیز بعد از آن اضافه شد. در سال 2001، هواپیمایی حدود 6 هواپیمایAirbus A310 دست دوم را خریداری نمود (5 سری 200 و یک سری 300). چون مسئولین آمریکا خرید هر نوع واحدAirbus A330 جدید را منع کردند. در سال 2005، ناوگان حدود 2 Airbus A300-600s را از هواپمایی اولمپیک خریداری کرد. با ورود تنش جدید، بین دولت ایران و آمریکا، به خاطر برنامه هسته ای ایران، طرح عرضه قطعات یا هواپیمای بوئینگ توسط آمریکا و اعضای اتحادیه اروپا تحریم شد. با این حال،‌توافق جدید بین ایران و آمریکا در پایان سال 2006، تغییر یافته و مجوز چک شدن ناوگان ایرانی را داد. ایران ایر تحت مالکیت کامل دولت ایران بوده و 7500 کارمند دارد. مشکلات سوخت گیری مجدد و تحریم اتحادیه اروپا در 5 ژولای 2010، یک مقام رسمی هوانوردی ایران، انگلستان، آلمان و امارات متحده عربی را به خاطر عدم سوخت گیری جت های مسافری ایرانی، متهم کرد. این حرکت به دنبال تحریم های یکجانبه تحمیلی توسط آمریکا ناشی از مباحثات مربوط به سلاحهای هسته ای بود. ایران ایر و ماهان ایر هر دو مدعی هستند که اجازه سوخت گیری در بسیاری از شهر های دنیا به انها داده نمی شود. سخنگوی شرکت هواپیمایی ابوظبی اظهار داشت که این شرکت با ایران ایر نسبت به سوختگیری مجدد قرارداده بسته اند و به قرارداد خود ادامه می دهند. سخنگوی هوانوردی انگلستان اظهار داشت که این تصمیم منحصر بفرد عرضه کنندگان مستقل سوخت است مبنی بر اینکه سوختگیری برای ایرلاین های ایرانی صورت گیرد یا نه. وزارت حمل و نقل آلمان بیان داشت که سوختگیری مجدد هواپیماهای ایرانی به خاطر تحریم های سازمان ملل و اتحادیه اروپا منع نشده است، اما اظهار نداشت که چرا نسبت به سوختگیری شرکت های ایرانی در بعضی از شهر های این کشور امتناع می ورزند. همان روز مقام های امارات متحده عربی بیان داشتند که آنها با سوختگیری پروازهای مسافربری ایران به دوبی و از دوبی به ایران را مشکلی ندارند و به این کار ادامه می دهند. روز بعد سخنگوی ایران بیان داشت که هیچ محدودیتی تحمیل نشده است. دفاتر مرکزی شرکت دفتر مرکزی ایران ایر، فرودگاه مهرآباد تهران دفتر مرکزی ایران ایر در فروگاه مهرآباد تهران می باشد. ساختمان دفتر مرکزی قبل از انقلاب اسلامی 1979 ساخته شده است.. دفاتر خارجی پاریس، arrondissement 8ام، خیابان 63 des Champs-Elysées؛ دفتر ایران ایر دفاتر ایران ایر در لندن در حال حاضر در لندن Borough of Hammersmith و Fulham می باشند. ایران ایر تا چهارشنبه 4 ژانویه 2012 در این محل ها بودند. دفتر اصلی فروش ایران ایر قبلا در شهر وست مینستر انگلستان بود. در سال 1992، معترضین به این دفتر مواد منفجره انداختند. دفاتر ایران ایر در امستردام، در طبقه 3 برج A مرکز تجاری جهانی در فرودگاه شیپول می باشد. در 6 ژولای 2010، اعلام شد که کمیسیون اروپایی تمام ناوگان Airbus A320, Boeing 727 و Boeing 747 ایران را از اتحادیه اروپا تحریم خواهد کرد که به خاطر مسائل امنیتی می باشد. این حرکت یک ضربه محکم بر هواپیمایی ایران خواهد شد و پرواز به اروپا را با هواپیماهای خود آنها محدود خواهد کرد. در نتیجه اقدام مارس 2011، زمانیکه اکثریت فرودگاه های اروپا، از ارائه خدمات سوختگیری مجدد به هواپیماهای ایران، سرباز زدند، اکثر خدمات ایران ایر که از غرب اروپا تا فرودگاه امام خمینی بودند، جهت سوختگیری مجدد در بلگراد سربستان به زمین نشستند. در 22 می، سوئیس نیز از ارائه خدمات به پروازهای ایرانی از ژنو انصراف داد. به دنبال سه ماه عملیات سوخت گیری مجدد، مسئولین فرودگاه بلگراد به تدریج قرارداد با ایران ایر را تعلیق کردند. از زمان لغو این قرارداد، هواپیماهای ایران ایر، توقف های فنی در مینسک بلاروس و کیف اوکراین به تهران داشتند و این کار هواپیمایی را مجبور به انحراف قابل توجه از مسیر پرواز اصلی کرد. بویژه زمانیکه پرواز از فرودگاه ها، دور از غرب قاره اروپا همچون پاریس باشد. با این حال، از 2012، اتحادیه اروپا مجددا به سوختگیری هواپیماهای ایرانی در فرودگاه های درجه دوی اروپا همچون لوبلینا و بوداپست اجازه داد تا قراردادهای سوختگیری مجدد را در اتحادیه اروپا حفظ کرده و از رفتن به صربستان و بلاروس اوکراین جلوگیری کنند. تا ژانویه 2012،‌پروازهای ایران ایر به و از فرودگاه هیتروی لندن با توقف سوختگیری در فرودگاه مانستون کنت صورت گرفت. با این حال، فروگاه در دسامبر 2011 اعلام داشت که این قرارداد پایان یافته است و این فرودگاه به هواپیماهای ایران ایر سوخت نخواهد داد. اعلام این خبر همراه با بسته شدن سفارت ایران در لندن بود که این کار نیز در نتیجه هجوم به سفارت بریتانیا در تهران بود. فرودگاه تاکید کرد که هیچ قراردادی را نقض نکرده است، چون این مسئله هیچ ربطی به آمریکا ندارد. از سپتامبر2014، پروازهای ایران ایر از هیتروی لندن،‌ چارلز دو گول پاریس و شیپول امستردام معمولا در فرودگاه مالپنزا میلان ایتالیا جهت سوخت گیری توقف می کنند، درحالیکه برخی پروازهای فرانکفورت هنوز در بلگراد توقف می کنند. میانگین سن ناوگان هوایی ایران 26.3 سال می باشد (تا 4 نوامبر 2014) هواپیماهایی که توسط ایران خریداری می شود باید کمتر از 10درصد مولفه های تولید آمریکا را در برد خود داشته باشد و نباید از زمان ثبت خود،‌به هواپیمایی آمریکا متعلق بوده باشد. از آنجاییکه هواپیماهای ایرباس به وسیله مهندسین جنرال الکتریک، CFM، پرت و ویتنی یا رولز رویس حمایت می شوند، ایران ایر قادر به کسب هواپیماهای زیاد از آنها نبوده است. چون خرید از تولید کنندگان آمریکایی و اروپایی تحت تحریم های آمریکا و اتحادیه اروپا بطور مستقیم منع شده است، ایران ایر به دنبال طرف ثالث و تولید کنندگان روسی می باشد. بدنبال معامله هسته ای موقت بین گروه 1+5 و ایران ایر، اعلام شد که ایران ایر قادربه دریافت قطعات مجزا به خاطر هواپیماهای بوئینگ خود خواهد بود. در سال 2014، ایران ایر قادر به خرید راهنمای آموزشی، نقشه ها و چارتهای ناوبری از بوئینگ بود.